විමලරත්න කුමාරගමගේ
අව්යාජතම කවිය
මං ඊයේ
විමලරත්න කුමාරගම කවියගේ කවියක් පිංතූරයක් එක්ක දැම්මා. විමලරත්න මගේ සේවා
පුරෝගාමියෙක්. එයා ලිව්ව කවි ගොඩක් කියවනකොට තේරෙනවා ඒවා ලියන්න පාදක කර
ගත්ත අත්දැකීම එයා තේරුම් අරගෙන තියෙන්නේ, මං කළින් විශ්ලේෂණයකට යොදා ගෙන
කුණු කතා අහපු ප්රජා ගැටළු තේරුම් ගන්න හොඳ ප්රවේශයක් වෙන "සහකම්පනය"
කියන න්යායට අනුව බව. ඒ කවි ප්රජා ගැටළු සහකම්පන සංකල්පනයෙන් තේරුම්
ගැනීමට හොඳ උදාහරණ. කුමාරගම කවියා මේ සහකම්පනය කියන සංකල්පය යොදා ගත්තේ ප්රජාව ගැන කියන්න විතරක් නෙවෙයි. තමන්ගේ සේවයේ නිලධාරීන්ගේ (පිරිමි) මනසත් තේරුම් අරගෙන කවි දෙපදයක් ලියලා තියෙනවා. මේ සටහන කුමාරගම "නිලධාරීන් ගැන සහකම්පනයෙන්" ලියපු කවියකට හොඳ උදාහරණයක් වෙච්ච ඒ කවි දෙපදේ ගැන.
කවිය තේරෙන්න පසුබිම් කතාවත් කෙටියෙන් කියන්නම්. කුමාරගම මේ කවිය කියලා තියෙන්නේ තමන්ගේ කාර්යාලයේ සේවය කරපු ලස්සන ගෑණු ළමයෙක් නිමිත්ත කරගෙන.
අපි සාමාන්යයෙන් දන්නවා, නිලධාරියෙක් ළඟට රාජකාරියට වැඩියෙන්ම එන්නේ අපේ කාර්යාලයේ නිලධාරීන් බව. එයාලා විවිධ හේතු නිසා එනවා. උපදෙස් දෙන්න, උපදෙස් ගන්න, "ගොනුවෙන් ඉදිරිපත් කරන්න" කිව්වම සටහන් පැහැදිලි කරන්න, "කරු කතා කරන්න" කියලා කියපු ලිපි ගැන කතා කරන්න. ලිපි කෙටුම්පත් සාකච්ඡා කරන්න. වාර්තා හදන්න. අමාත්ය මණ්ඩල සන්දේශ කෙටුම්පත් කරන්න වගේ කෙළක් වැඩවලට. එහෙම එන අය නිකම් යකඩ ගොඩවල් වගේ මූන පුළුටු කරගෙනම ඉන්නේ නෑ නේ. ඒ අතරේ පුංචි පුංචි පෞද්ගලික කතාබහත් සිද්ධ වෙනවානේ. සමහර වෙලාවල්වලට ලාවට හුරතල් වීම් හෙමත් නොවෙනවම කියන්න බෑනේ.
දවසක් කුමාරගම කියන සිවිල් නිලධාරියා ළඟට එහෙම "කරු කතා කරන්න" කියලා ගහපු ලියුමක් අරගෙන බොහෝම තරුණ කළමනාකරන සේවයේ (සේවා නාමය යාවත්කාලීන කර ඇත) නෝනා කෙනෙක් ආවලු. රාජකාරිය සීරියස් විදිහට කතා කරලා ඉවර වෙලා ආපහු යන්න කළින් ඒ නෝනා, කුමාරගම කවියාගේ රසිකාවියක් විදිහට, බොහෝම ඇගෑලුම් කමකින් මෙහෙම ඉල්ලීමක් කළාලු!
"ඔබතුමා දක්ෂ කවියෙක් නේ. අනේ මං ගැනත් කවියක් කියන්න කෝ!"
සාමාන්යයෙන් මේ වගේ රසකාමී, පෞද්ගලික ඉල්ලීමක් කරනකොට ඕන හැම කෙනෙකුගේම (ගැහැනු වගේම පිරිමිත්) අර "සීරියස්" රාජකාරී පෙනුම අහෝසි වෙලා, පොඩි පෞද්ගලික වේෂයකට රූපාන්තරණය වෙනවා. මේ වෙනස්වීම කරන්න නියමිත පෞද්ගලික ඉල්ලීමට සාපේක්ෂයි. හෙට මොකක් හරි හේතුවකට නිවාඬුවක් ගන්න ඕන නම්, එයාගේ පෙනුම කිරි අම්මා ලෙඩ වෙලා වගේ සීරියස් ස්වභාවයක් ගන්නවා. ළමයගේ ඉස්කෝලේ වැඩකට යන්න කියලා, නෝනා තදින් බැනලා කියලා නම් ‘වැලි කතරක අතරමංව’ වගේ අසරණ පෙනුමක් එනවා. යාළුවොත් එක්ක අපත වැඩකට සෙට් වෙන්න නිවාඬුවක් ඉල්ලනවා නම් අඬන ගමන්ම හිනා වෙන මූණකට (ගංජා ගහලා වගේ) මාරු වෙනවා. අපි ඒවට කියන්නේ Gestures & Postures හෙවත් ශරීර භාෂාව කියලා.
ඉතිං ඒක තමන් ගැන වර්ණනාවක් අහගන්න හිතාගෙන කියන මේ වගේ සීන් එකක් නම්, ස්වරූපය පොඩි ප්රේමණීය ස්වභාවයකට මාරු වෙන එක වළක්වන්න බෑ. හිනාව වෙනස් වෙනවා. ඒකට පොඩි කෝල කමක් එනවා. ෆයිල් එක තදින් පපුවට තුරුළු කර ගන්නවා. හරියට කව්රු හරි උදුරා ගනියි කියලා බයෙන් වගේ. සමහර වෙලාවට නිකං වැටෙන්න යනවා වගේ දැනිලා මේසේ කොනට හේත්තු වෙනවා. හීනි තට්ටුවක් දානවා.
ඉතිං මේ ගෑණු දැරිවිත් කරලා තියෙන්නේ අඩි දෙක හමාරක් උස මේසේ කොනට, එහෙම නැත්තම් මුල්ලට හේත්තු වෙලා, ඒකේ කොනට ඇඟිල්ලෙන් අනින එක. එහෙම ඇන ඇන තමයි අර ඉල්ලීම කරලා තියෙන්නේ.
තවත් එකක් ලියන්න ඕන. ඒ දවස්වල දැන් වගේ කොන රවුම්, කම්පියුටරේ තියා ගන්න සැලසුම් කරපු ජාතියේ මේස තිබ්බේ නෑ. හරි හතරැස් මේස තමයි තිබිලා තියෙන්නේ. අපි කව්රුත් දන්නවා මේසේ කොන අංශක අනූවක කෝණයක් කියලා. ඒක නිකං අතිරේක තොරතුරක් විතරයි.
දැරිවිගේ මේ විස්තර කරපු ජාතියේ ඉරියව්වට කාව්ය භාෂාවෙන් කියන්නේ ශෘංගාරාත්මක ඉරියව්වක් කියලා. ඒ දිහා බලාගෙන කුමාරගම කවියා මෙහෙම කිව්වලු.
“කෙල්ලේ, උඹ තාම නාඹර වයසේ ඉන්න දඟකාර පොඩි කෙල්ලක්. තරුණ ස්ත්රියාවක්! මහ ගෑණියක් නොවෙයි. ඒ නිසා, උඹට මං හතර පද හිටිවන කවියක් වෙනුවට, දෙපද කවියක් කියන්නම්”
එහෙම කියපු කුමාරගම කවියා මෙන්න මේ කවිය කිව්වලු.
"නංගි ඉන්න හැටි දැක්ක ම මේසෙට ඇන ඇන
මටත් වැඩිය පින්කළ බව දැනෙයි මේසේ කොණ"
විමරත්න කුමාරගම කියන කවියා ප්රසිද්ද “අව්යාජ” කවි ලියපු කෙනෙක් විදිහට. මං ඉන්තේරුවෙන්ම කියන්න කැමැතියි. මේක තමයි කුමාරගම ලියපු “අව්යාජතම” කවිය කියලා.
No comments:
Post a Comment