කොරෝනා මානසික වියවුල
කොරෝනා ව්යාප්තියත් එක්ක ලංකාවේ මධ්යම පංතියේ අපි ලොකු මානසික වියවුලකට පත් වෙලා ඉන්න බව රහසක් නෙවෙයි නේ. මේ ආරංචිය ආව මොහොතේ ඉඳලා අපි අසාමාන්ය විදිහට බය වෙලා ඉන්න බව කියන්න මං නං ලැජ්ජා වෙන්නේ නෑ. මං ඒ සමහර බයවල්වලට කළින්ම උත්තර දුන්නා.
ආරංචිය ආව ගමන්ම අනෙක් මධ්යම පංතික යාළුවොත් එක්ක සෙට් වෙලා, සුපර් මාර්කට් හූරලා බඩු ගොඩක් අරගෙන ගොඩ ගහ ගත්තා.
මේ ගැන ආරංචි වෙච්ච ගමන්ම සරල හෙම්බිරිස්සාවේ ඉඳලා නිව්මෝනියාව දක්වාම, සරල ගෑස් අමාරුවේ ඉඳලා අක්මාව නරක්වීම දක්වාම, සරල මුත්රා දැවිල්ලේ ඉදලා වකුගඩු නරක්වීම දක්වාම, සරල කට දැවිල්ලේ ඉඳලා මුඛ පිළිකාව දක්වාම හදිස්සියක් වුනොත් බොන්න බෙහෙත් පාමසියෙන් අර ගත්තා. කට වහ ගන්න මාස්ක් තොගයකුත්, හෑන්ඩ් ක්ලීනර් ලීටර් දෙක තුනකුත් ගත්තා.
අමාරුවෙන් රෙදි කඩ හත අටක ඇවිදලා රෙදි තොගයක් ගත්තා. වාහනේ ඩීසල් උපරිම ගහගෙන බූලි දෙකක් පිරෙන්න ඩීසල් ගෙනැල්ලා තියා ගත්තා. අලුතෙන් ගෑස් ටැංකි දෙකකුත් එක්ක ගෑස් ටැංකි තුනක් ගත්තා. මං මොකටත් කියලා එවා රූෆ් ටොප් එකේ තිව්වා. වැරදීමකින් හරි පාස්කු දවසේ ගිනි අරගෙන පිපිරුවොත් තවත් මළ කෙළියක් වෙනවා නේ.
සේරම සර්ව සම්පූර්ණයි කියලා හිතාගෙන, ටී. වී. එක ඉස්සරහ අපේ සෙට් එක කොරෝනාවට දොඹෙන් යන්න දෙන විදිහ බල බලා, දේශ වාත්සල්යයෙන් හිටියේ. මගේ හිතේ ශාන්තිය නැති කළේ රූපවාහිනියට ආව මනෝ වෛද්ය (දොස්තර) නෝනා කෙනෙක්. මං සාමානයයෙන් දොස්තර මහත්තුරුන්ට වඩා දොස්තර නෝනලා ඉන්න වැඩසටහන් බලන්න කැමැතියි කියලා එයත් නිතරම කියනවා. ඒවට අවධානය වැඩිලු.
“සාමාන්යයෙන්, මේ දිනවල පවතින ඇඳිරි නීතිය නිසා වගේම ව්යයසන අවස්ථාවක අපේ මානසික නිරෝගීතාවයට යම් යම් බලපෑම් වෙන්න පුළුවන්. හුදකලාව, බය, මරණය සම්බන්ධ චින්තාව, අවිනිශ්චිතතාවය, අපේක්ෂා භංගත්වය වගේ හැඟීම් එන එක සාධාරණයි” ඒ මානසික දොස්තර නෝනා කිව්වා.
මේ කතාව ඇහුවම තමයි මට මතක් වුනේ අපි හදිසියේ ඇතිවෙන මානසික ලෙඩවලට මොනව හරි බෙහෙත් ටිකක් ගබඩා කර ගත්තේ නෑ නේද කියලා. මං වඩාත්ම අපහසුතාවයට පත් වුනේ සාංකාව, ඕසීඩී (Obsessive-Compulsive Disorder) වගේ රෝග ලක්ෂණ මටම මගෙන් පේන්න පටන් ගත්තම. කොච්චරවත් අත හෝදනවා, හිත රිදෙන ඒවා බලන්න එපා කිව්වට පේන්නෙම එවා, මට කොරෝනා හැදිලා කියලා කොච්චරවත් හිතෙනවා. අනේ මන්ද, මේ ගැන දිගින් දිගටම කල්පනා කරලා කරලා මට නින්ද යෑමත් අඩු වුනා. ඒ අතරේ එකම නරක හීනයක් එක රෑක දෙතුන් පාරක් පේන්න පටන් ගත්තා. මං රෑම නැගිටලා එයත් එක්ක බැරෑරුම් විදිහට සාකච්ඡා කළා.
“මං හිතන්නේ මට ලොකු මානසික රෝගයක් හැදිලා” මං කිව්වා. “හෙට උදේම අපොයින්මන්ට් එකක් අරගෙන දොස්තර කෙනෙක් හම්භ වෙන්න ගියොත් හොඳයි වගේ”
මට ඉන්නේ පුදුමාකාර ඉවසීමකින් මගේ දේවල්වලට සවන් දෙන බිරිඳක්. ඒක මං ජීවිතේ ලබපු ලොකුම වාසනාවක්. එයා මහ රෑ, නිදි මර ගාතේ හිටියත් මගේ ප්රශ්නෙට සාවධානව ඇහුම්කන් දුන්නා.
“ඔයාට කොහොමද එහෙම එකක් හිතුනේ?” එයා ඇහුවා.
“මං එකම හීනයක් දෙපාරක් දැක්කා. මට හිතෙන්නේ ඒක මරණයට සම්බන්ධයෙන් එකක්!”
“මොකක්ද?”
“මට හීනෙන් චූ බරක් දැනුනා. මං නැගිටලා ටොයිලට් එකට ගියා. ටොයිලට් එකේ දොර අරිනකොටම, ඒකපාරටම ඇස් නිලංකාර කරන එළියක් මං ඉස්සරහින් ආවා. මං හොඳටම බය වුනා. එක පාරටම දොර වැහුවා. ඒ එළිය නිවිලා ගියා. ආයෙමත් දොර ඇරියා. ආයෙමත් අර එළිය ආවා. මං නිකමට වගේ බලන්න ආයෙමත් දොර වැහුවා. එළිය නිවුනා. චූ බර කියන එකත් අමතක වෙලා මං වතුර වීදුරුවකුත් බිව්වා. එහෙමම ඇඳට ඇවිල්ලා, ඉවසගෙනම නිදා ගත්තා”
“ඉතිං?”
“මං හිතන්නේ මට ඉවසන්නම බැරි වෙන්න ඇති. ආයෙමත් ටොයිලට් එකට ගියා. දොර ඇරියා. අර එළිය ආයෙමත් ආවා. මේ වතාවේ මං කොච්චර බය වුනත්, දොර වැහුවේ නෑ. දොර ළඟ හිටගෙනම, එළියත් ඉවසගෙනම කොමඩ් එකට චූ විද්දා. දඩ-බඩ ගාලා දොර වහලා ඇවිල්ලා ආයෙමත් ඇඳට ආවා”
“අයියෝ!” එයා එහෙම කියලා මගේ පොරෝනාවයි, සරමයි අල්ලලා බැලුවා. හීනෙන් ටොයිලට් ගිය දවස්වල පස්සේ බලද්දී පොරෝනාවයි, සරමයි තෙමිලා තිබුණු බව එයාට මතක් වෙන්න ඇති.
“යාන්තං ඇති!” එයා කිව්වා. “හොඳයි, අපි එහෙම කරමු. හෙට උදේම කෝල් කරලා හරි, ඊ චැනලින් එකෙන් හරි ඇපොයින්මන්ට් එකක් ගමු. දැන් නිදා ගන්නකෝ!” එයා මං සනසවලා නිදි කෙරෙව්වා. මට ආරක්ෂිත හැඟීමක් දැනුනා.
අද උදේ මං නැගිට්ටේ එයා වමනේ දාන සද්දයක් ඇහිලා. උදේම කිසිම හේතුවක් නැතිව මහ හයියෙන් වමනේ දාන්නේ මොකද කියලයි මට එකපාරටම හිතුනේ. කොල්ලා තනියෙම ඉන්න බැහැ කියලා, ‘අයියා කෙනෙක් හරි අක්කා කෙනෙක් හරි දෙන්න’ කියලා ඉල්ලුව තමයි. ඒත්, උගේ ඒ ඉල්ලීම ලොවෙත් ඉෂ්ට කරන්න බැරි නිසා, අපි ඒක සලකා බැලුවේ නැති බව මට හොඳටම විශ්වාසයි. ඒ නිසා, මේ උදේ පාන්දර වමනේ දාන්නේ මොකක් හරි අජීර්ණයක් වෙන්න ඇති කියලයි මං හිතුවේ. මං දනි පනි ගාලා දුවගෙන එයා ළඟට ගියේ ෆෝන් එකත් අරගෙනමයි. එයාගේ පිට අතගාන ගමන් මං ෆෝන් එක කනේ තියා ගත්තා.
“කාටද…... කෝල්……. කරන්නේ?” එයා වමනේ දාන ගමන්ම ඇහුවා.
“ඉස්පිටිතාලෙට! මට මානසික දොස්තර කෙනෙක් බලන ගමන්ම ඔයාටත්…..” කියලා මං කියනකොටත් නෝනා වම් අතෙන් වමනේ උගුරපිස දාන ගමන්ම දකුණු අතින් මගේ ෆෝන් එක විසි වෙන්න එකක් ගැහුවා. සාමාන්යයෙන් එයා මගේ අතේ ෆෝන් එක තියෙනවට අකැමැති වුනාට, ෆෝන් එකට එරෙහිව ප්රචන්ඩකාරීව හැසිරුණු පළවෙනි අවස්ථාව තමයි මේක. ඒකත් අර දොස්තර නෝනා කිව්ව මානසික රෝගී ත්තවයක ලක්ෂණයක්. එයාටත් මට වගේම මානසික රෝගී තත්වයක් ඇති වෙලා කියලා හිතලා මං බය වුනා. මං ෆෝන් එක අහුලන ගමන්ම මෙහෙම කිව්වා.
“එහෙම නම්, මං එක්කම ඔයාටත් ඇපොයින්මන්ට් එකක් ගනිමු. සයිකෑස්ට්රික් කෙනෙකුගෙන්!”
“ඔයාට ඇති මොලේ අමාරුවක් නෑ ඕයි. ඔන්න ඕක පැත්තකට දානවා! මට ඇති අමාරුවකුත් නෑ. මං මේ වමනේ දාන්නේ අප්පිරියාවට! ඒ නිසා කව්රුවත් ඉස්පිටිතාලේ යන්න ඕන නෑ” එයා සැරෙන් කිව්වා. වමනේ අතරම සැර කරන එකත් අමුතුම සුන්දරත්වයක් කියලා මට හිතුනා.
එයා ගෙදර ඉන්නකොට හැම දෙයක් සම්බන්ධයෙන්ම විශේෂඥයෙක් කියලා හිතනවා, උපදෙස් දෙනවා, හැසිරෙනවා. ඒක හැම ගුණ යහපත් බිරිඳකගේ වගේම එයාගෙත් ස්වභාවය. අනෙක් මෝඩ සැමියෝ වගේ නෙවෙයි. මං සහජීවනය ගැන ගොඩක් හිතන, ගරු කරන කෙනෙක් විදිහට මං එයා විශේෂඥයෙක් කියන එක පිළිගත්ත එකත් ඇත්ත. ඒ වුනත්, එයා මට මානසික රෝගයක් තියෙනවද නැද්ද, ඔයා ඉස්පිටිතාලේ යන්න ඕනද නැද්ද වගේ කරුණු තීරණය කරන්න තරම් විශේෂඥයෙක් කියලා පිළිගන්න මං කැමැති වුනේ නෑ.
“ඇයි ඒ, ඔයාට මං කිව්ව නේද මගේ මානසික ආතතිය ගැන!”
“මොකක්ද ඔයා කිව්වේ?” ඇය ඇසුවා.
“අර මරණය සම්බන්ධයෙන් ආයෙ ආයෙමත් දැකපු හීනෙන්!”
“තමුසේ ටොයිලට් එකේ දොර අරිනකොට ඇස් නිලංකාර වෙන ආලෝකයක් ආව එකද?”
“ඔව්”
“ඒක හින්දා තමයි ඕයි මං කියන්නේ අපි ඉස්පිටිතාලේ යන්න ඕන නෑ කියලා”
“ඔයා කොහොමද එහෙම කියන්නේ. මං වැඩ කරන්නේ විද්යාත්මක ක්රමයට. පරීක්ෂණය; නිරීක්ෂණය; නිගමනය. ෆ්ලොයිඩ්ගේ සිහින පලාපල විග්රහයට අනුව මට අසාමාන්ය හීනයක් ආයෙ ආයෙමත් පෙනුනා. ඒක, මරණය හා සම්බන්ධ එකක්. මේ වෙලාවේ අසුභ සිතිවිලි ඇති වෙලා, ඒකෙන් මගේ මනස රෝගී බව තමයි හීනෙන් තේරෙන්නේ. ඉතින් මං සයිකෑස්ට්රික් කෙනෙක් ළඟට යන්න ඕන!” මං ටිකක් තදින් කිව්වා.
ආයෙමත් දිග වමනේ පාරක් දාපු එයා මට උත්තර දුන්නා.
“යන්න ඕන නෑ කියලා මමත් කියන්නේ ඒ ක්රමේටම තමයි. පරීක්ෂණ; නිරීක්ෂණ; නිගමනය” එයා හති දම දමා කිව්වා.
“පළවෙනියට, තමුසේ ඇරලා තියෙන්නේ ටොයිලට් එකේ දොර නෙවෙයි. ෆ්රිජ් එකේ දොර. දෙවෙනියට, ෆ්රිජ් එකේ දොර ඇරියම ලයිට් එකක් පත්තු වෙනවා තමයි. තමුසේ දහ පාරක් ඇරියත්, ඒ දහ පාරම ඒක පත්තු වෙනවා. තුන්වෙනියට; තමුසේ දොරෙන් එළියේ ඉඳලා චූ දාලා තියෙන්නේ ෆ්රිජ් එක ඇතුළට. හතර වෙනියට මං මේ වමනේ දාන්නේ තමුසෙගෙ චූ ගද ඉවසා ගන්න බැරිව අප්පිරියාවට මිසක් අජීර්ණයක් නිසා නෙවෙයි”
ටික වෙලාවක් සද්ද නැතිව හිටිය එයා ආපහු මෙහෙම කිව්වා.
“එක්කෝ දොස්තර කෙනෙක් ළඟට යන්න ඕන තමයි. මොකද, තමුසේ වෙන දවස්වල බීලා කරන දේ, ඊයේ රෑ අමුවෙන් කළේ මොකද කියන එකට හේතුව මට දැන ගන්න ඕන”
මං මේ ෆෝන් එක පැත්තකින් තියලා ෆ්රිජ් එක හෝදන ගමන් ඉන්නේ. ඔයාලගේ අලුත් අවුරුද සුභපැතුම්වලට උත්තර දෙන්න පරක්කු වුනා කියලා තරහ වෙන්න එපා හොඳද!
No comments:
Post a Comment